Suma gwarancyjna to – zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, ubezpieczeniowym funduszu gwarancyjnym i polskim biurze ubezpieczycieli komunikacyjnych, to górna granica odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń. Inaczej ujmując, jest to kwota określona w umowie ubezpieczenia, która określa górną granicę odpowiedzialności finansowej towarzystwa ubezpieczeniowego za szkody, który powstały okresie ubezpieczenia. Jeżeli towarzystwo ubezpieczeń wypłaci środki, których suma będzie równać się kwocie sumy gwarancyjnej, zostanie zwolnione z odpowiedzialności i nie będzie miało obowiązku wypłacać już żadnych kwot, nastąpi więc wyczerpanie sumy gwarancyjnej.

Pojęcie to dotyczy tylko ubezpieczeń obowiązkowych, do których należy ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów, potocznie zwane polisą OC.

Obecnie, tj. od dnia 1 stycznia 2019 roku, zgodnie z art. 36 ww. ustawy, suma gwarancyjna wynosi 5.210.000 euro – dla szkód na osobie, w odniesieniu do jednego zdarzenia, którego skutki są objęte ubezpieczeniem bez względu na liczbę poszkodowanych.

Jednakże, w przeszłości suma gwarancyjna (której wysokość określają zawsze przepisy prawa), była dużo niższa, co powodowało ryzyko jej wyczerpania, w szczególności w sytuacji odniesienia przez osobę poszkodowaną poważnych obrażeń ciała w wyniku wypadku komunikacyjnego, powodujących np. trwały uszczerbek na zdrowiu i znaczne ograniczenie możliwości samodzielnej egzystencji, wykonywania pracy zarobkowej, i uzyskania w związku z tym wypłaty przez zakład ubezpieczeń wysokich świadczeń z tytułu odszkodowania, zadośćuczynienia, czy też renty.

W celu ochrony osób poszkodowanych, z dniem 1 stycznia 2016 roku, ustawodawca wprowadził obowiązek zawiadomienia uprawnionego z tytułu umowy ubezpieczenia o możliwości wyczerpania się sumy gwarancyjnej w przypadku gdy łączna kwota wypłaconych odszkodowań lub innych świadczeń przekroczy 80 % sumy gwarancyjnej określonej w umowie. Jednocześnie, zakład ubezpieczeń ma obowiązek poinformowania możliwości wytoczenia powództwa o ukształtowanie na podstawie art. 357¹ Kodeksu cywilnego stosunku prawnego wynikającego z umowy ubezpieczenia (art. 36 ww. ustawy). Co to oznacza?

Istnieje przepis Kodeksu cywilnego, który może stanowić podstawę pozwu o podwyższenie sumy gwarancyjnej. Osoba uprawniona może domagać się, by sąd zmodyfikował treść umowy ubezpieczenia i ustalił, że suma gwarancyjna jest wyższa niż określono w umowie, dzięki czemu zakład ubezpieczeniowy będzie zobowiązany do kontynuowania wypłacania świadczeń z tytułu ubezpieczenia, przede wszystkim ma to znaczenie dla osób otrzymujących wysoką rentę z tytułu zwiększonych potrzeb lub utraconych możliwości zarobkowania. Dzięki temu, umowa ubezpieczenia nie wygaśnie, lecz będzie trwała dłużej, a osoba poszkodowana nie straci źródła utrzymania. Pozew ten służy więc podwyższeniu górnej granicy odpowiedzialności finansowej ubezpieczyciela w sytuacji, gdy zdecydowana większość sumy gwarancyjnej została już spożytkowana wskutek wypłaconych świadczeń.

Co ważne, powyższy obowiązek informacyjny ma zastosowanie do umów zawartych po dacie wejście art. 22a ustawy w życie, czyli od 1 stycznia 2016 roku, natomiast w odniesieniu do umów zawartych przed datą, osoba ubezpieczona powinna skierować do zakładu ubezpieczeń wniosek o obliczenie, w jakiej wysokości zostały jej dotychczas wypłacone środki z polisy i jeśli suma ta wynosi ok. 75 % należy wystąpić do sądu ze stosownym pozwem.

Podsumowując, w sytuacji gdy osoba poszkodowana w wyniku wypadku komunikacyjnego otrzymała pismo od zakładu ubezpieczeń informujące o tym, że dotychczas wypłacone jej środki odpowiadają 80 % kwoty sumy gwarancyjnej, a istnieje konieczność pozyskania dalszych wysokich wypłat z polisy, albo gdy informację taką osoba poszkodowana uzyskała w wyniku własnych starań (co dotyczy polis zawartych przed 1.01.2016 roku), należy skorzystać z pomocy adwokata w celu dochodzenia przed sądem podwyższenia sumy gwarancyjnej.

Zostaw komentarz: